
«صبح زود از خانهاش در میدان پلاسکو، خیابان ماشینسازی، کوچه صنعت، بیرون آمد و بلافاصله چترش را باز کرد.
باران شدید بود و مسیر منزل تا ماشین پارکشده سر خیابان خیس و گلآلود.
یک پا عقب، یک پا جلو، با احتیاط جای قدمهایش را انتخاب میکرد تا کفشهای واکسزده و شلوار تمیزِ اتوکشیدهاش خیس و گلی نشود.
آنقدر حواسش به گل و شل خیابان بود که متوجه عابر پیادهای که از کنارش میگذشت نشد و چترش به چتر او برخورد کرد.
اتفاقا عابر پیاده هم حواسش به گل و شل خیابان بود و متوجه او نشده بود.
سرش را که بلند کرد دید کوچه و خیابان پر است از آدمهایی که چتر بهدست، یک پا عقب، یک پا جلو، با احتیاط جای قدمهایشان را انتخاب میکنند تا کفشهای واکسزده و شلوارهای تمیزِ اتوکشیدهشان خیس و گلی نشود.
آنقدر حواسشان به گل و شل خیابان بود که متوجه عابران پیادهای که از کنارشان میگذشتند نمیشدند و چترهایشان به چترهای یکدیگر برخورد میکرد.
ایستاد و به آدمها نگاه کرد. در خیابانی که مدتها بود درختهایش به بهانههای جورواجور قطع شده بود و هیچکس در ذهنش تصویری از روزهای پردرختی آن نداشت، آدمها و چترهایشان را به شکل درختهای رنگارنگی دید که زیر باران پاییزی خیس آب شدهاند و شرشرِ آب از شاخ و برگشان روان است.
دلش حسابی برای خانهی پدری و دوران کودکی تنگ شد.
خانهای که صبح روزهای بارانی با ذوق و شوق و بدون ترس از گل و شل خیابان از آن بیرون میدوید و تلاش میکرد مسیر خانه تا مدرسه را از زیر درختهای پیادهرو جوری بدود که شرههای آب سقوطکرده از درخت توی یقهاش نریزد؛ که همیشه هم میریخت و جیغی که با سرخوشی کودکانهاش میکشید لبخند را به لب پدر و مادرش میآورد که لیوان چای بهدست در بهارخواب بزرگ خانه ریزش باران را تماشا میکردند.
خانهای که در محلهی پاچنار، خیابان سرو، کوچهی درختی، بود.»
مسعود توکلی