ویرگول
ورودثبت نام
تحریریه گُلوَنی
تحریریه گُلوَنیhttps://golvani.ir
تحریریه گُلوَنی
تحریریه گُلوَنی
خواندن ۳ دقیقه·۶ سال پیش

خاطراتی از زبان درخت از انسان‌ها

«به نام خدایی که خالق موجودات زمین است.

در زمان‌هایی که ما زندگی می‌کردیم انسان‌هایی بودند که قدر ما را می‌دانستند و از ما استفاده و مراقبت می‌کردند.

ما برای‌شان جز سود چیزی نداشتیم و انسان‌هایی که از ما استفاده می‌کردند خوشحال بودند و هر روز خدا را شکر می‌گفتند.

این انسان‌ها هر چه می‌گذشت بیشتر می‌شدند و کم کم روستاها را به وجود آوردند.

هر چه انسان‌ها بیشتر می‌شدند دوستان من هم زیاد می‌شدند؛ چون منبع اصلی درآمد انسان‌ها ما درختان یا محافظان طبیعت بودیم.

آن‌ها با پرورش دادن درختان از میوه‌های ما استفاده می‌کردند و از چوب‌های هرز ما برای خودشان منبع سوخت برای زمستان تهیه می‌کردند.

هرچه گذشت تعداد دوستان من زیاد و تعداد انسان‌ها هم زیاد می‌شدند.

انسان‌ها به قدری پیشرفت کرده بودند که از زندگی روستایی به زندگی شهری روی آورده بودند.

من در شهر زندگی نمی‌کردم ولی چیزهایی که انسان‌ها می‌گفتند را برای‌تان بازگو می‌کنم.

انسان‌ها می‌گفتند زندگی شهری مانند روستایی‌ها نیست و تفاوت‌های زیادی دارند.

در شهر از موتور، ماشین و … استفاده می‌کنند و استفاده آن‌ها شهر را خیلی آلوده می‌کند.

من تعجب کردم و منظور آن انسانی که از شهر آمده بود و می‌گفت شهر را آلوده می‌کند را نفهمیدم.

چون تعداد ما درختان خیلی زیاد بود این خبر پچ‌پچ‌کنان به همه درختان رسید و درختانی که نزدیک شهر بودند خبرهای اصلی را می‌دادند.

آن‌ها می‌گفتند دود خیلی خطرناکی در هوای شهر وجود دارد که ما درختان وظیفه گرفتن آن دودها هستیم.

اما دود خطرناک چیست؟!

می‌گفتند: دود خطرناک همان دی اکسید کربن است که قرار است ما درختان آن‌ها را جذب و به جای آن اکسیژن را به مردم هدیه کنیم.

دود دی اکسید کربن!

من که تا به حال چنین چیزی نشنیده‌ام و ندیده‌ام. امیدوارم این خطر بسیار جدی نباشد.

البته این خطر بیشتر برای انسان‌ها خطرناک وجود دارد و ما درختان وظیفه دفع این دود را داریم.

روستا به شدت خلوت شده بود. گویا در عصر جدیدی زندگی می‌کنیم عصری که هیچ انسانی وجود ندارد.

دیگر انسانی نبود که به ما آب بدهد از میوه‌های شیرین ما استفاده کند و ما را به حال خودمان رها کرده بودند.

هر چه گذشت اوضاع بدتر وخیم‌تر و وحشتناک‌تر می‌شد و من بیشتر از این موضوع می‌ترسیدم و نگران شده بودم.

کم‌کم داشتم خشک می‌شدم و احساس پیری می‌کردم.

دوستان من هم همین وضعیت را داشتند.

خبرهای بد یکی یکی از راه می‌رسیدند؛ خبر آمد که ویروسی در این جنگل خشکیده که زمانی سرسبزترین جنگل بود افتاده است.

خبری که از قتل درختان توسط انسان‌ها می‌داد.

اما علت چیست؟!

این ویروس برای درختان ضرر است و برای انسان‌ها مفید.

آن‌ها جسد ما درختان رو می‌گیرند و پس از تغییراتی تبدیل به کاغذ می‌کنند.

دیگر امیدی برایم باقی نمانده بود و مرگم پیش از پیش مرا گوش زد می‌کرد.

بالاخره روز موعود فرا رسید و من با خودم خاطراتم را مرور کردم.

در زمانی زندگی کردم که انسان‌ها مرا دوست داشتند و عامل اصلی رشد من بودند.

بعد با تنها گذاشتنم باعث خشک شدنم شدند و حالا دم مرگم مرا می‌کشند و جسدم را تبدیل به کاغذ می‌کنند.

امیدوارم که درختان دیگر اینگونه مظلومانه کشته نشوند.

ما درختان جز سود هیچ نداریم.

میوه برای‌شان تولید می‌کنیم، اکسیژن تولید می‌کنیم، برای حیوانات زیادی خانه می‌شویم و در آخر بدن‌مان تبدیل به کاغذ می‌شود.

خوشبختانه روزی به اسم روز درخت کاری وجود دارد که حداقل باعث نیم نگاهی به ما درختان می‌شود و درختان زیادی متولد می‌شوند.

دوست دار شما: درخت»


حسن‌علی احمدی دانش آموز پایه هشتم مدرسه امام صادق تهران

پیک زمینزاگرس
۵
۰
تحریریه گُلوَنی
تحریریه گُلوَنی
https://golvani.ir
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید