
«بدون شک، داشتن محیطی سالم برای زندگی یکی از نعمتهای الهی و از امور مورد توجه مردم است.
در گذشته نزدیک، به جهت این که مسئله آلودگی هوا جدی مطرح نبود و آدمیان از نعمت محیطی پاک بهرهمند بودند و طبیعت مورد تهاجم بیرحمانه داعیهداران رشد و ترقی واقع نشده بود، خطر آلودگی محیط زیست توجه بسیاری را معطوف خود نکرده بود.
انسان از بدو خلقت خویش با تمام وجود از طبیعت هراس داشت.
خطر جانوران درنده، خطر آب و هوای نامساعد و خطر محیط زیست وحشی؛ اما همین طبیعت ضروریات زندگی او و از جمله غذای گیاهی یا جانوری را به وی ارزانی میداشت.
سپس انسان ماهر، به یاری اندیشه و به کمک ابزار، خود را برای رویارویی با خطرها آماده کرد و به مهار عوامل طبیعی و رام کردن آنها و سرانجام بهرهکشی از آنها در جهت منافع خود پرداخت.
انسانها با اتحاد و بذل کوششهای مشترک توانستند جنگلها را به صورت زمینهای آباد و قابل کشت و زرع در آورده، مسیر جریان آب رودخانهها را تغییر داده، به ساختن بناها و آثار غولآسا و عظیم مانند اهرام مصر اقدام کنند.
با این حال، تمام این اقدامها به همان اندازه که جمعیت بشری تابع نوسانها و فراز و نشیبهای برخاسته از رویدادها، جنگلها، بیماریهای مسری یا بلاهای عظیم طبیعی است، محدود میماند.»
مهدی سالاروند ۱۸ ساله از مدرسه شاهد استان البرز