
«سیارهای که از تمام ساکنینش عصبانی و ناراحت است، هر روز خشکتر از دیروز و دیروز سبزتر از امروز است.
من دوست دارم به عنوان یکی از ساکنین این سیاره در بهبود حال آن اقدامی جدی کنم.
مثلاً پاکیزگی را با کاشتن درخت به آن هدیه دهم، از ریختن زباله در طبیعت دوری کنم و به فکر هوا و اکسیژنی که نفس میکشم باشم.
با استفاده کمتر از وسیلههای نقلیه عمومی از سیاه کردن آسمانمان جلوگیری کرده و باید اینکار را به بزرگترهایم پیشنهاد دهم.
امیدوارم هر چه زودتر بتوانم آسمان آبی و بدون گرد و خاک و آلودگی را با ابرهای پنبه مانندش ببینم و باز هم بتوانم با آن پنبههای بزرگ که هرکدام به چیزی در خیال من شباهت دارند حرف بزنم.
کاش مثل قدیمها در بهار هم باران میآمد.
دلم برای دیدن کمان هفت رنگ وسط آسمان تنگ شده.
ابرهای سیاه و بدبو که بعید میدانم ابر باشند جایی برای رنگین کمان آرزوهایم نگذاشتهاند.
افسوس که اینها آرزوهای امروز ماست.»
ملیکاسادات حسینی، دانشآموز کلاس چهارم مدرسه زینبیه شاهد شهرستان دشتی