
«روزی در هوای زیبای بهاری قدم میزدم.
در باغ روشن خیال و دل میسپردم به نوای بلبل و رقص پروانههای زیبا.
به پیش رفتم تا بیابم گنج پنهان زندگی را در مسیر یافتم که بعضی تغییرات به دست انسان صورت گرفته است و کور ساخته زمینم را.
جایی که سبزی و طراوتش دل ما را میرباید و پاکیاش نشان نجابت است.
دوست داشتم دست سرنوشت را تغییر دهم، ولی دانستم که سرنوشت را ما خودمان رغم میزنیم.
بین راهی نمیماند جز تغییر در افکارمان، پس ای مادر سبز استوار بمان برای نسلهای آینده و نفس بکش که نفس کشیدنت نشان زندگیست.
دل خیال من کنار تو استوار میماند، چون کوههای سرفراز.
برای نجاتت آرزوها دارم. آرزو میکنم بمانی برایم سالها تا ببینم من برایت دامنی پر ز گلهای رنگارنگ، همچنان آرام باش و همچنان خرم که من یابم، امید زندگانی مرا و هر روز آبادتر شدن را، بسازم.
با سلاح علم تیری و کنم پرتاب به سمت تمام تاریکیها و چیزی که تو را تهدید میکند.
آرزو دارم بشر روزی تو را پیدا کند.
یافتن سخت نیست، درککردن مشکل است.
پس آرزوی آخرم را میکنم تقدیم به تو، آرزو دارم بمانی از برایم تا ابد.»
زهره رفعتنژاد ۱۶ ساله از دبیرستان نمونه بشارت