
«حالم چو درختی است که یک شاخه نااهل، بازیچه دست تبری گشته باشد.
همواره در عمق ذهنم این جمله تکرار میشود که اگر برای رسیدن به ماه تلاش کنی در پایان اگر ماه را دست نیافتنی یافتی حداقل در جمع ستارگان خواهی نشست آسمان که نشد چرا درخت نباشم؟
اگر من درخت باشم روزی به زمین میافتم.
مرا به حال خود رها نکنید. از من پایه نسازید. مرا در شومینه نیندازید!
از من پلی بسازید در بستر رودی، دری یا چهارچوبی برای خانهای گرم با خانوادهای که مانند شاخههای یک درختاند که ممکن است در جهتهای مختلف رشد کنند اما هنوز ریشه همه آنها یکی است.
گیرم درخت خزان گیرد اما تا ریشه هست ساقه نمیمیرد!
ریشه همچون مادری مهربان و دلسوز شاخهها و ساقه را در آغوش گرم خود رشد میدهد تا بزرگ و تنومند شوند.
جوانهها به شاخههای کوچکی تبدیل میشوند و اندک اندک رشد کرده و شاخ و برگ میدهند؛ شاخ و برگی که محل مناسبی برای زندگی پرندههاست.
گاهی آنها همبازی جوجه گنجشکها میشوند و گاهی هم محل آواز خواندن آنها تا در کنار برگها سرود خوشبختی بخوانند.
اما در این میان گاه درخت دلتنگ تبر میشود؛ وقتی پرنده سیم برق را به او ترجیح میدهد، وقتی که دیگر به جای درختها مجسمههایی کاشته میشوند که بوی هیچ فصلی را ندارند.
کاش روزی برسد که هر لحظه سرود خوشبختی گنجشکها در معیت نواخته شدن موسیقی برگها در روح انسانها چنان شوری به پا کند که حتا مجسمهها هم از هیجان آن به وجد آمده رقصکنان و پایکوبان با آن شور دلانگیز هم نوا شوند.»
سنا خسرویانی کلاس دهم تجربی دبیرستان غیر انتفاعی فرزانگان ایران