
«من مینویسم تا هر دو بمانیم، تو به یادگار از من و من ماندگار در تو.
چرا که من محکوم به کوچ و گذرم و تو گره خورده به ایستایی و ریشه دوانده در جاودانگی.
نمیدانم بلوط میشوی یا کاج، انار یا نارنج.
نمیدانم قلم میشوی یا ورق، پنجره یا کتابخانه.
اما میدانم پیش از هر چیز نفس میشوی.
در رگ منهایی که زندگیات میکنند و حتا آنها که تبر نامهربانیشان، تیغ بلا بر طبیعتت میبارد… تو بیدریغ میبخشی.
کاش اگر قلم شدی خوشات بنویسند و ورق که شدی ارمغان نیکی در کلامت باشد.
پنجرهای اگر شدی رو به روشنی باز شوی و کتابخانه شدی اگر، جادهای باشی وسیع و هموار رو به سوی فهم و انسانیت و جهلزدایی …
تا آن هنگام که نفسی هستی، عصاره عشق باش در روح فسردهی آدمی.
خوشا به بخت روشن من که هرچه باشی، در پس کوچی که از آن ناگزیرم، در ریشه و ساقه و برگ و شکوفههایت از نو زاده میشوم و طنین جاودانگی تو پژواکیست که مرا تکرار میکند.
سبز زی ای برگ و بارت سایه آرامشم.»
پریسا ولیزاده