
«آهِ درخت خرمالو بود پدربزرگ؛ یادت میاد؟
اون موقع که تصمیم گرفتی حیاط قدیمی رو با تموم خاطراتش تبدیل به مغازه کنی و اون درخت خرمالو رو که سالها ما رو مهمون میوههای شیرین و خوشمزهاش کرده بود قطع کنی.
يادمه همون سال اون درخت مهربون و تنومند میوه نداد. میدونی که چرا؟ اعتصاب کرده بود درست مثل خودت.
از وقتی که شنیدی مغازهات جز طرح تعریض شده کرکرهها رو پایین کشیدی و توی خونه بست نشستی.
اگر این اعتراضها فایدهای داشت درخت خرمالوی پیر الان زنده بود.
مطمئنم آهِ درخت بود اون وقت که تبر به تنهاش زدی و ریشههایی که سالها با زحمت در دل خاک گسترده بود تک تک بریدی.
بله پدربزرگ عزیزم درختها هم ناله میکنن، زخمی میشن و آه میکشن.»
مهرناز کریمی از خرمآباد