
«به چند دانه توت سفید بالای درخت تنومند کنج باغچه نگاه میکنم.
چه مغرورانه و به زیبایی، زیستن را در سکوت نجیب باغ، بیادعا تجربه میکنند.
میخواهم بیاموزم از توت.
از کاجهای همیشه امیدوار که هیچ چیز نمیتواند سرخوشیشان را بیرمق کند و با سرسبزیشان خزان را به سخره گرفتهاند.
آری می خواهم بیاموزم از کاج.
میخواهم بیاموزم از سربه زیری درختان مو و بیتمنایی همیشگیشان که در دل خاک تشنه بار میدهند و بار میدهند و بار. چه سخاوتمند و بزرگدل.
در میان این درختان گوش میسپارم به دارکوب، به قدمهای باد بازیگوش، به جریان اصوات سیال جنگل، به سکوت ظهرگاه تابستان، به برهم خوردن برگهای سپیدارها، به صدای جیرجیرکهای ناآرامِ آرام گرفته در میان شاخههای گردوی پیر.
آه چقدر آشناست و التیام بخش چون نبض پرتکاپوی مادر و جنین در بطن خفتهاش.
بو میکشم در میان برگهای ترد و نوجوان درختان و چشم بر میبندم و در رویایی غرق میشوم؛ من خاک را در میان انگشتانم جا به جا میکنم و از عطر برانگیختهاش مست میشوم.
در تیزی درختان اکالیپتوس گم میشوم و در نجابت یاس امینالدوله به خود میآیم.
من چقدر خوش بختم.
کاش یاس هم بداند که چقدر خوش بخت است.
همینطور شکوفههای درخت «به» جوان و همینطور گیلاسهای سر به هوا و … .
چه سخاوتمندی طبیعت.
به راستی پیوست با تو میتواند مرهمی باشد بر درد زیستن و من تو را قدر دانم و ما تو را قدر دانیم.»
الهام خراسانی