
«خمیازه کشید و آرام دستهایش را کش داد و آنقدر تن ظریفش را پیچ و تاب داد تا موهای سبز نازکش از خاک بیرون آمد و آفتاب چشمهایش را به روی زمین ما باز کرد.
این آغاز رویش یک جوانه بود.
جوانهای که لبخندش نسیم شد لای موهای ما.
جوانهای که آغوشش سایه شد بالای سرمان.
جوانهای که شکوفهاش سیب شد و سلامت زندگی.
جوانهای که پیراهنش هوا شد برای نفس.
جوانهای که بزرگ شد.
جوانهای که درخت شد.
درختی که سالهاست آسمان دست نوازش روی سرش میکشد و نشان زندگی را خورشید به او هدیه میکند.»
آیدا شعبانپور