سفر برفی
من یک دونه برفم
سفيده سفید
تصميم گرفتم با سایر دونه های برف راهی یک سفر بشم و اصلا نمی دونم جایی که قراره بریم ، چه شکلیه ؟
اینجایی که من هستم همه چیز سفیده ، سفید و سرد
اما فکر نکنید که این سردی منو آزار میده ! نه اصلا.
ما همه کنار هم این سردی رو اصلا حس نمی کنیم چون سرمون تو کارخودمونه و با عشق به هم نگاه می کنیم و اگر برای یکی از ما مشکلی پیش بیاد ، انگار مشکل همه میشه و سعی می کنیم به کمک هم حلش کنیم .
بقای همه ما در کنار هم موندن است .
دیشب یکی از دونه های برف می گفت : می دونید جایی که فردا داریم میریم چه شکلیه؟
کسی تجربه ای داره ؟
اما جالب بود هیچ کدام از ما تا به حال به اون سرزمین سفر نکرده بودیم و این مسئله حسابی منو تو فکر برد ، چون شنیده بودم که همه روزه دونه های برفی بودند که مثل ما عازم سفر بودند و یک دفعه این فکر به ذهنم رسید که چه اتفاقي تو آن سرزمین افتاده كه هیچ کدام از دونه های برف فكر بازگشت نكردند ؟!
حتما اونجا بقدري هيجان انگيز و خوبه كه وقتي واردش ميشي ، ديگه نمي توني ازش دل بكني !
با اين افكار به خواب رفتم و صبح اول وقت من اولين نفر تو صف اعزام به سفر بودم و بعد از اينكه همه دونه هاي برف هم به من ملحق شدند ، همگي دست در دست هم شروع كرديم به حركت و همينطور كه آواز مي خونديم به يك جايي رسيديم
كه سفيد نبود !
نمي دونم چه رنگي بود
اما همرنگ ما نبود
يكي از دونه هاي برف گفت
اگر سفيد نيست
پس حتما سياه است
اولش فكر كردم دارم اشتباه مي بينم و براي همين چند بار چشم هامو روي هم ماليدم و ديدم
نه مشكل از چشم هام نيست
، اونجا اصلا سفيد نبود و يك جورهايي سياه و تاريك و آدمهايي را ديدم كه به سرعت از كنار هم مي گذشتند و اصلا با هم مهربان نبودند و تازه فهمیدم که چرا هیچ کدام از دونه های برف از این سفر برنگشته بودند !
اونها در نامهری آدم ها ذوب شده بودند .