شعر سپید «پرواز نایافته؛ آواز خاک و آسمان» با نگاهی فلسفی، روایت ناتوانی انسان از پرواز و جستجوی رؤیا را بازآفرینی میکند.محمدرضا گلی احمدگورابی

دستهایمان،
در جستجوی افق،
به شاخههای بیثمر گره خورد
و هر غروب،
دلتنگی از چشمهای آسمان
چکید بر شانهی زمین.
ابرها،
سرودهایشان را به باد سپردند،
اما بارانی نبود
جز خاطراتی که
زمین را به خوابی بیپایان فرو برد.
ما،
مسافران خاموش،
به چراغی بینور پناه بردیم
و باد،
سرگذشت آشیانها را
از حافظهی شاخهها ربود.
هیچکجا،
درختی نبود
که دستان خستهمان
به آن بیاویزد.
و تنها زمزمهی خاک بود
که از سکوت سخن میگفت.
بالی نگشودیم،
پرندهها از ما عبور کردند،
و هر پرواز،
شکافی تازه بر دل آسمان
پدید آورد.
دلتنگ شدیم،
بیآنکه بدانیم
برای چه،
یا برای که.
جادهها،
به هیچجا نمیرسیدند.
رودها،
از آینهی کوه
تصویری نداشتند.
و سایهها،
از نور نمیگریختند.
ما،
با گامهایی تهی،
از مرزهای سایه گذشتیم.
اما خورشید،
دستانش را
در آغوش شب جا گذاشت،
و آسمان،
چشمانش را
به خواب زمین بخشید.
بالی نگشودیم،
زیرا هوا
از رؤیا تهی بود.
پرواز،
تنها سرودی از خاک بود
که هیچگاه نواخته نشد.
و ما،
میان آسمان و زمین،
با دلتنگیهای ناپیدا،
خود را
در آغوش باد گم کردیم.
«تکهمسُرا» ،
پرواز،
سرودیست که خاک هرگز نواختنش را به یاد نیاورد.
تعریف«تکهمسُرا»
یک قطعه ی کوتاه، مستقل، اما همنوا با یک شعر یا اثر اصلی.
مثل یک بند، یک تصویر، یا یک جملهی شاعرانه که با شعر اصلی همحس است، ولی خودش هم میتواند بهتنهایی بدرخشد.