«شعری سپید با تم سورئالیسم و رمانتیسم که خیابان را به صحنهای شاعرانه و فرمالیستی بدل میکند؛ روایتی از شهر، تنهایی و تصویرسازیهای خیالانگیز.»محمدرضا گلی احمدگورابی

شعر سپید – «وقتی خیابان شعر میشود»
خیابان،
با کفشهای خیسِ باران،
از خوابِ چراغها برمیخیزد.
دستهایم را
مثل پرچمِ گمشدهای
در بادِ بیجهت میگیرم،
و هر رهگذر،
حرفی از من میدزدد
که هنوز نوشته نشده است.
درختان،
با ریشههایشان در جیب آسفالت،
به سمت آسمانی میروند
که از دود ساخته شده.
یک کودک،
با موهایی از بخارِ چای،
بر نیمکت ترکخورده مینشیند
و به گنجشکی نگاه میکند
که از دهان من پرواز کرده است.
من،
در گوشه دنج خیابان،
مثل سکهای قدیمی
که هیچکس خرجش نمیکند،
میدرخشم و فراموش میشوم.