غزلی عاشقانه و فلسفی درباره وصال، دگرگونی درونی و آزادی از رنج؛ با زبانی لطیف و تصاویری شاعرانه از چشم معشوق، نسیم صبا و تولد دوباره در آغوش عشق. مناسب علاقهمندان به شعر فارسی و غزل نو.محمدرضا گلی احمدگورابی

آمدی و جان گرفت از چشم تو روح بقا
آنچه بی تو، در وجودم محو شد مانند کاه
سالها در سایه بودم، بیخبر از آفتاب
تا تو تابیدی، وجودم رست از وهم و خطا
با تو بودن، یعنی آزادی و از زنجیر رنج
هر چه دور از توست، تلخی باشد و جور و جفا
چشم تو آیینهای بینقش و بیپیرایه بود
من ولی در چشم خود میدیدم آن مهر و صفا
باد اگر از سمت تو آید، صبا میناممش
هر نسیم از کوی تو، جان میدهد بیادعا
من چه گویم از وصالت؟ جز نگاهی بیصدا
هر چه دارم، بیتو خاموش است و بیجان، مرحبا
تکهمسُرا
آمدی و جان گرفتم، از نگاهت بیصدا
هر چه بودم، محو شد در نور عشقت، مرحبا
تعریف«تکهمسُرا»
یک قطعه ی کوتاه، مستقل، اما همنوا با یک شعر یا اثر اصلی. مثل یک بند، یک تصویر، یا یک جملهی شاعرانه که با شعر اصلی همحس است، ولی خودش هم میتواند بهتنهایی بدرخشد.