«ردّ پای خاطره در غروبهای خاموش»،شعری نوستالژیک و شاعرانه با ترکیب هایبون، هایکو و سیجو، الهامگرفته از غروبهای خاموش، بوی پنجرههای نیمهباز و ترانههای کهن ،این اثر ادبی با زبان سپید و ترکیب هایبون، هایکو و سیجو، تصویری تازه و شاعرانه از غروبهای خاموش، گذرگاههای کهنه و نسیمهای خاطرهانگیز را به تصویر میکشد؛ شعری که هم دل را به گذشته میبرد و هم برای انتشار آنلاین بهینه شده است. محمدرضا گلی احمدگورابی

هایبون (سپید + هایکو)
سپید
در گذرگاههای خاموش، رنگ کهربایی روز رو به افول،
بر دیوارهای کهنه میلغزد.
هوای خنک، بوی پنجرههای نیمهباز را در خود دارد،
و نسیمی که از دوردست میآید،
آواز فراموششدهای را بر لب میآورد.
چهرههای ناآشنا، لحظهای در نگاه،
به یادم میآورند که زمان،
همچون آبی روان، همه چیز را با خود میبرد
جز طعم لحظههایی که در دل ماندهاند.
هایکو (۵-۷-۵)
نور کهنهسو
بر سنگفرش خاموش
یاد سفرهاست
---
سیجو (۱۴-۱۶-۱۵)
شامگاه، رنگهای گرم را بر بامهای خاموش میپاشد
نسیم، ترانهای کهن را از کوچههای دور میآورد
و دل، در جستجوی ردّ پای روزهای بینام میتپد