شعری سپید دربارهی خندههای نقابدار، گریههای پنهان و حقیقتی که پشت ماسک گم شد؛ روایتی از درد، وانمود و سکوت .محمدرضا گلی احمد گورابی

ماسکم را پوشیدم
نه برای پنهانکاری
برای آنکه گریهام
شبیه خنده باشد
در آینهای که لب نداشت
خندهام را تمرین کردم
تا اشکها
از پشتِ لبخند
فرار کنند
هیچکس نپرسید
چرا صدایم
از تهِ گلو نمیآید
و چرا
لبهایم
به جای واژه
بخار میسازند
من در صفِ نان
با ماسکی از امید
ایستاده بودم
اما نان
از من عبور کرد
کودکی
با چشمهای بینقاب
به من گفت:
تو خندهات را
از گریه دزدیدهای
و من
در دلِ ماسک
به دنبالِ چهرهای میگشتم
که خودم نبودم
خنده
در من گریه کرد
بیصدا
بیاشک
با صدای واژههایی
که هرگز گفته نشدند
در خیابان
همه ماسک داشتند
اما هیچکس
نپرسید
چرا سکوت
اینقدر شلوغ است
من
با لبخندی مصنوعی
در قابِ دوربین
زنده بودم
اما درونم
خاموش بود
ماسکم
نه برای بیماری
که برای پنهانکاریِ درد بود
دردی
که نام نداشت
در شبهای قرنطینه
خندهام
از پشتِ پنجره
به گریهی ماه
سلام میداد
من
در پناهِ ماسک
از خودم گریختم
تا کسی
مرا نبیند
که خودم نیستم
خنده
نقابِ گریه بود
و گریه
نقابِ حقیقت
در جهانی
که لبخند
قیمت دارد
اشک
کالای ممنوعه است
و من
با ماسکی از واژه
در خیابانِ بیصدا
خندهای را گریه کردم
که هیچکس
نشنید
تکهمسُرا
«من لبخند نزدم
من فقط اشکم را
از پشتِ نقاب بیصدا
ترجمه کردم»