شعری عرفانی و عاشقانه درباره عبور از خویش، کشف راز هستی، پرواز دل و سکوت بینهایت. با زبانی شاعرانه و تصاویری لطیف از ماه، سایه، آیینه و نسیم، مناسب علاقهمندان به شعر فلسفی و غزل نو.محمدرضا گلی احمدگورابی

در سکوت لحظهها دیدم بسی اعجاز را
در عبور از خویش، طی کردم مسیرِ راز را
سایهام با من نمیماند، اگر شب سر کشد
ماه می خواند دوباره بهترین آواز را
من چو گفتم با دلم، عشقی فراتر آمده ست
دل شنید و باز کرد آنجا پر پرواز را
من برآنم تا همیشه شاد باشم یا که باز
شاد گردانم به عالم این دل دمساز را
از ازل، آیینه بندان شد سراپای عدم
هیچکس دیگر نمیپرسد نشان راز را
در سکوت بینهایت، ردّ پایم محو شد
هیچکس جز من نمی بیند رخ طناز را
ماندهام در لحظه های شاد تاریخی دگر
باد با خود برده شاید چهره ی ناساز را
تکهمسُرا
در سکوت جان شکوفا شد، شنیدم راز را
دل گشود و پر کشید، تا بیکران آواز را
تعریف«تکهمسُرا»
یک قطعه ی کوتاه، مستقل، اما همنوا با یک شعر یا اثر اصلی. مثل یک بند، یک تصویر، یا یک جملهی شاعرانه که با شعر اصلی همحس است، ولی خودش هم میتواند بهتنهایی بدرخشد.
#محمد_رضا_گلی_احمد_گورابی