"در شبی تار که دل غرق هیاهو میشد
باد در کوچهی خاموش، پر از او میشد
ردی از نالهی شوریدهی آوار خیال
در دل خستهی شب، رنگ تلالو میشد
سایه در سایهی عصیان، گذر از درد وبلا
بر زبانش همه ی شعر، آینهی او میشد
روزگار از نفسش قصهی دیگر میگفت
عشق درسینه من ، یار غزل گو میشد
تو بگو! شعر که پژواک جنون است، چرا
برلب شاعر مغرور، پر از او می شد؟
«تکهمسُرا»
در دل شب، نفسِ زخمیِ من بیتاب است
شعر، پژواک جنون، آینهی مهتاب است
تعریف«تکهمسُرا»
یک قطعه ی کوتاه، مستقل، اما همنوا با یک شعر یا اثر اصلی.
مثل یک بند، یک تصویر، یا یک جملهی شاعرانه که با شعر اصلی همحس است، ولی خودش هم میتواند بهتنهایی بدرخشد.