«شعر سپیدی از محمدرضا گلی احمد گورابی درباره پرندهای که در قفس مفاهیم آواز خواند؛ نقدی بر محدودیتهای زبانی، ساختارهای مفهومی و آزادی معنا در جهان واژهها.»

پرندهای
در قفسِ مفاهیم
آواز میخواند
نه برای پرواز
برای فراموشیِ واژهها
قفس
از جنسِ تعریف بود
و میلهها
از دستور زبان
آوازش
نه فعل داشت
نه فاعل
فقط صدایی بود
که از معنا
فرار میکرد
و من
در گوشهای از ذهن
به پرندهای گوش میدادم
که پرواز را
با سکوت ترجمه میکرد
تکهمسُرا:
پرنده ای نبود
فقط صدایی بود که در قفسِ معنا
بیبال پرواز کرد»