غزل« هنوز»

غزل «هنوز» روایتی نوستالژیک از دلبستگی به رشت، گیلان، باران و نارنج است؛ شعری درباره خاطره، ریشه، جست‌وجوی خود و معنای زندگی

محمدرضا گلی احمدگورابی

با هوای رشت و نارنج بهارانم هنوز

مست برف و بارش باران گیلانم، هنوز

بوی گیسوی بهاران در نفس پیچیده است

من ولی درگیر سرمای زمستانم هنوز

هر کجا باران ببارد، گل شکوفا می شود

تشنهٔ آواز گنجشک پریشانم هنوز

عمر اگر از شاخه‌های آرزو پرواز کرد

ریشه در رؤیای آن باغ گلستانم هنوز

من به دنبال خودم در کوچه‌های خاطره

گم میان ردّ پای روزگارانم هنوز

زندگی چیزی فراتر از رسیدن بوده است

در پی معنای ناپیدای انسانم هنوز