غزل نثار

غزلی عاشقانه برای دوستداران شعر وادب پارسی.محمدرضا گلی احمدگورابی

همرهم گردی ثنایم را نثارت می‌کنم

با قدم های وزینت اشیانم را نثارت می‌کنم

گر بتابی بر شب تاریک من چون آفتاب

صبح روشن، آسمانم را نثارت می‌کنم

با تبسم، باغ خشک آرزویم گل کند

باغ و بستان و بهارم را نثارت می‌کنم

در هوای عشق تو آرام و بی‌پروا شدم

لحظه‌های بی‌قرارم را نثارت می‌کنم

گر نسیمی از سر زلف تو بر جانم وزد

عطر گل‌های نهانم را نثارت می‌کنم

بی‌تو حتی آسمان هم رنگ غربت می‌زند

خطه هفت گنبدانم را نثارت می‌کنم

در نگاهت عالمی از عشق پیدا می‌شود

هرچه خواهم، هرچه دارم، را نثارت می‌کنم

گر بهار عمر من با تو شکوفا می‌شود

برگ‌برگ ارغوانم را نثارت می‌کنم

عشق تو در خانه ام چون شعله‌ای افروخته‌ست

شور و شوق جاودانم را نثارت می‌کنم

تا نفس باقی‌ست در این سینه و این پیکرم

دین و ایمان و امانم را نثارت می‌کنم

زنده‌ام با آرزوی دیدن رویت هنوز

باقی عمر و توانم را نثارت می‌کنم

چشم تو خورشید و روحم آشیان مهر توست

بوستان بیت بیت شعرهایم را نثارت می‌کنم