غزل «مهتاب چشمانت» با ردیف «چشمانت» و تصاویری از دریا، مهتاب، شراب و محراب چشم معشوق؛ شعری درباره عشق، آرامش و پناه بردن به نگاه یار.محمدرضا گلی احمدگورابی

چه دریاییست پنهان در دل بیتاب چشمانت
دلم آرام میگیرد کنار قاب چشمانت
به هر سو میروم تصویر تو همراه من آید
جهانم می شود نورانی از مهتاب چشمانت
نه خوابم میبرد امشب، نه دل آرام میگیرد
چه افسون می کند هر دم، شراب ناب چشمانت
اگر صد بار از این دنیا مرا دوری نصیب افتد
دلم بازآید آخر سوی آن محراب چشمانت
بمان ای عشق، تا با تو جهانم روشنی یابد
که من معنا بیابم از کتاب ناب چشمانت
من از غوغای این دنیا به آغوشت پناه آرم
که آرامش گرفته جان من از آب چشمانت
دلم در موج گیسویت به دریایی سفر کرده
که پیدا نیست ساحل در دل گرداب چشمانت
بهار از خندههایت در زمستانم شکوفا شد
چه غوغایی به پا کرده غم بی تاب چشمانت
تو میخندی و در من لاله های تازه میروید
چه اعجازیست پنهان در دل سرداب چشمانت
اگر شب راه بر خورشید عالم نیز میبندد
سحر سر میزند زیبایی از مهتاب چشمانت
چه خوشبختم که در آیینهٔ رؤیای من هر شب
طلوعی تازه میگیرد گل شاداب چشمانت
اگر صد سال هم از عمر من باقی بماند باز
نمیکاهد دلم هرگز ز شوق ناب چشمانت
بمان، ای عشق، تا پایان این دنیای شیرینم
که جانم زنده میماند به ناز خواب چشمانت