«شعری عاشقانه و فلسفی با مضمون نور، جنون و وفاداری؛ غزلی پر از تصاویر شاعرانه از آسمان، چنار، رود و آتش که عشق را بهعنوان نیرویی فراتر از توان انسان بازآفرینی میکند.» محمدرضا گلی احمد گورابی

در نگاهت میتراود نور جانم بیگمان
میشود گیسوی تو شور جهانم بیگمان
تو شبیه آسمان و من چناری خستهام
تو صعودت در سپهر و من نهانم بیگمان
راز دل را لب نمیگفت و سکوتی سخت بود
با تپشهای دلم روی زبانم بیگمان
شعر میجوشد ز من هرچند خاموشم ولی
عشق می ریزد ز آتش در بیانم بیگمان
گرچه میدانم جنونم میبرد آرام و صبر
باز میسوزم فراتر از توانم بیگمان
ای دریغ از مهر تو،چون رهگذر بیسایهام
دست رد بر من مزن، من خود جوانم بیگمان
خندههایت را بپاش و گونهام را شاد کن
من چو رودی آتشین، سویت دوانم بیگمان