غزل شهر پر دود وآتش، غزلی اجتماعی که نظم جهانی جهانخوران را به چالش می کشدبرای دوستداران شعر و ادبیات فارسی ،محمدرضا گلی احمدگورابی

شهر را در دود و آتش، خواب دیدم نیمهشب
کودکی در خاک وخون غلطان بی گناه و بی سبب
نان ندارد سفرهی دیروز، فردا هم نداشت
مردمان در صف، ولی بیچشم، بیلب، بیطلب
دستها در جیب، اما فکرها در بند نان
آرزوها مردهاند از زخمِ قانون جهان بی ادب
کو عدالت؟ کو صداقت؟ کو صدای بیخطر؟
هر که فریادش بلند است، می شود مجرم! عجب !
با قلم باید نوشت از دردهای بیصدا
تا شود آواز ما فریاد در سرمای شب