غزل «راوی خاموش قرنِ بیثمر»غزلی فلسفی و نوستالژیک از محمدرضا گلی احمد گورابی، با نگاهی به سفر درونی، اندوه زمان، و خاطرات گمشده؛ شعری که در آن پژواک شب، خاموشی سازها و رازهای تاریخ، در هم میتنند تا تصویری از انسان معاصر در قرن حاضر ترسیم شود.

دورم از آن روزها، دل در تمنّای سفر
خاطرم در سایه های روشن چشمان تر
چون نسیمی در دل شب، نغمهپردازم هنوز
لیک پژواکم رسد در خلوت گنگ سحر
دست اگر گیرد قلم، واژه نمیتابد دگر
شوقم از سنگینی اندوه، هم بیبال و پر
در درونم هست غوغایی، ولیکن بیصدا
مثل چشمی مانده در سودای دیوار نظر
ما به آتشهای پنهان خو گرفتیم و هنوز
چشم شب با نور مه، دارد نگاهی بی بصر
ساز هاخاموش و دل در حسرت آوازها
آسمان با رنگ شب،هی مینوازد بیخبر
سالها رفت و رفیقان چون غبار از ما به دور
یادشان در من هنوزم، میتپد چون بال و پر
من بهاری بیثمر، در آرزوی سبزه ها
چون شکوفه میرسد، از راه دور و از سفر
کودکی بودم، به ناگه پیر گشتم در جهان
چرخ با تقدیر ما دارد سر و کاری دگر
دفترم را باد برده، قرن پایان میرسد
راوی تاریخ می گوید به ما رازی دگر
دلشکستن نیست رسم ما سبکبالان، خموش
ورنه داور در حسابم، مینهد صدها خطر