«غزل عاشقانهای زیبا، سرشار از عشق، دعا و بیداری دل. شعری ناب که نام معشوق را همچون دعا جاری میسازد و با هر بیت، جان تازهای به عاشقی میبخشد.» محمدرضا گلی احمدگورابی

نام تو بر لب من همچو دعا جاری شد
هر نفس با تپش عشق تو پنداری شد
هر غزل با لب خندان تو جان میگیرد
دیده ام با نفست تشنه ی بیداری شد
چون نسیم از دل شب میگذری آهسته
از نگاه تو مژه تیر و کمانداری شد
ماه اگر روی تو را یک نظر از دور بدید
شرمگین باشد و کارش همه دینداری شد
هر که در آینه چشم تو گریان باشد
بیخبر از همه عالم همه هشیاری شد
عاشقی با تو همان راز نهان هستیست
بی تو اما شب و روزم همه بیماری شد
دفترم پر شود از نام تو ای جان جهان
بی تو کارم همه رنج و همه بیزاری شد