
تا به کی در کوچههای خسته ویلانی شدن
در حصار خویشتن در خواب بیداری شدن
تا کجا با دستهای بسته باید زیستن
در هجوم سایهها هر لحظه قربانی شدن
ای دل غمگین من، آرام باش این بار هم
خسته از تکرار طوفان و پریشانی شدن
با غبار آرزوها راه را گم کردهای
بس کن ای شب، بس کن از این خواب طولانی شدن
صبح خواهد آمد و باران به جانم میوزد
آسمان سهم تو باشد، شاد و بارانی شدن