«آیینهی شب، مهتاب حضور» شعری عاشقانه و فلسفی است که با تصویرسازی از شب، مهتاب، اندوه و امید، تجربهای شاعرانه از عشق و حقیقت را روایت میکند. این اثر با زبان موسیقایی و نمادین، مناسب علاقهمندان به شعر سپید، شعر نو و ادبیات معناگراست. محمدرضا گلی احمدگورابی

نه آغوشم پذیرا بود، نه چشمم خواب را میدید
که در آیینهی شبها، کسی مهتاب را میدید
نه از اندوه میگفتم، نه از تکرار بیپایان
که در خاموشیام هر کس، فقط گرداب را میدید
نه از آیین دلبستن، نه از رسم شکستنها
که در من، سایهای تنها، مسیر آب را میدید
به وقت پویشت جانم، به رنگ تازهای گل داد
به زخم دشنه کهنه، امید ناب را میدید
تو را دیدم جهانم شد، بهشتی در میان قاب
و هر چیزی که خاموش است، درون قاب را میدید
نه از دیروز میپرسی، نه از فردای بیمعنا
فقط چشم خمار تو کف محراب را میدید
به یاد تو، دلم آرام، به یاد تو، شبم روشن
که این پیوند بیتأویل، شکوه ناب را میدید
تکهمسُرا
در آیینهی شب، عشق، به رنگِ ناب میتابید
دل از هر سایه ای پنهان، میان آب می خوابید
تعریف«تکهمسُرا»
یک قطعه ی کوتاه، مستقل، اما همنوا با یک شعر یا اثر اصلی. مثل یک بند، یک تصویر، یا یک جملهی شاعرانه که با شعر اصلی همحس است، ولی خودش هم میتواند بهتنهایی بدرخشد.