غزلی عاشقانه و فلسفی درباره پیوند درونی انسان با حضور معشوق؛ تصویری از روشنایی در دل تاریکی، مناسب برای علاقهمندان به شعر معناگرا و غزل مدرن.محندرضا گلی احمدگورابی

دل من در سکوت شب، به راهی بینشان افتاد
صدایی از درون آمد، که با من همزبان افتاد
نه از تکرار تلخیها، نه از اندوه بیپایان
که از یک لحظهی روشن، نگاهش در جهان افتاد
به رسم بیتفاوتها، کسی از حال من پرسید ؟
ولی آن چشم بیپروا، به قلبم ناگهان افتاد
نه از آیین تقدیری، نه از تدبیر بیمعنا
که از یک شور پرعصیان، دل من در زمان افتاد
تو را دیدم جهانم شد به رنگی تازه وروشن
و هر چیزی که خامُش بُد، به شوقی بیکران افتاد
نه از آوازهی دیروز، نه از یاد پریشانی
که از یک لحظهی نابی، دلم در داستان افتاد
به یاد تو دلی آرام ، به یاد تو، شبی روشن
که این پیوند بیتأویل، به جانم جاودان افتاد
تکهمسُرا
درونم آینه شد، با تو روشنای جهان
که بیتو ظلمت شب، بیصدا و بیزبان
تعریف«تکهمسُرا»
یک قطعه ی کوتاه، مستقل، اما همنوا با یک شعر یا اثر اصلی. مثل یک بند، یک تصویر، یا یک جملهی شاعرانه که با شعر اصلی همحس است، ولی خودش هم میتواند بهتنهایی بدرخشد.