غزلی عاشقانه و سرشار از تصاویر زیبا برای دوستداران ادب وشعر فارسی.محمدرضا گلی احمدگورابی
سرود روزگارم من، خزان بی‌قرارم کو؟
چراغ روشن شب‌ها، فروغ انتظارم کو؟
نگاه خسته ی چشمم، تب شیرین دیدارم؟
در این پاییز بی‌پایان، گل باغ بهارم کو؟
دلم در کوچه های دل غریب و بی‌صدا مانده
صدای پای رویایم، حدیث ماندگارم کو؟
به هر شاخ پر از میوه نگاهم خیره می ماند
میان این همه پاییز، شکوفای نهالم کو؟
هنوز از شوق روییدن، دلم با خاک هم‌خانه‌ست
در این هنگامه ی خامُش، نسیم بی هوایم کو؟
من از این عمر وا رفته، ندارم سهم چندانی
جوانی با دو صد شادی، میان روزگارم کو؟
دلم با درد بیداری همه شب را سحر کرده
چراغ راه این شب‌ها، فروغ روبه‌راهم کو؟
به هر سو چشم می چرخد، نشان از آشنایی نیست
در این شهر غریبانه، نوای بی نوایم کو؟
اگرچه برگ‌ریزان است، دلم از ریشه می‌روید
نگاه تازه‌ای باید؛ دوچشم بی قرارم کو؟
