شعر «چشم مستت میبرد خواب» با زبانی پرتصویر و احساسی، روایتگر دلدادگی بیقرار، انتظار عاشقانه و فدایی دل در برابر نگاه معشوق است. ترکیبی از استعارههای لطیف، نغمههای شاعرانه و شور وصال در دل شبهای تار.محمدرضاگلی احمدگورابی

چشم مستت میبرد خواب از دل شبهای تار
می فروزد در دلم او شمع های بی شمار
نغمهات چون بوی گل پیچیده در جان وتنم
میکشد دل را به دامِ نغزگوییهای یار
چون نسیم از کوی تو آید، دلم آرام نیست
شوق دیدارِ تو آتش می زند بی اختیار
در خیالم پادشاهی میکنم با خندهات
ورنه تاجی نیست بر من جز غمت ای مهنگار
دل ز مهرِت برنگیرم گر که به شمشیرم زنی
عاشقی چون شعله باید، پرگداز و بی قرار
سایهات کافیست تا شب را چراغانی کنم
ماه از این سو می کشد جان و رخت را انتظار
من خریدار توام، دستم به دامانت نگار
عشقت تو بر سینهام افکنده تیغ و تیر و خار
گر شبی را منتظر ماندی، بدانی حال ما
چون ز وصلت می کنم جان را فدایت بنده وار
تک همسرا
دل به چشمانت سپردم، بیخبر از روزگار
عشق تو افکنده بر جانم غمی بیاختیار