شعر «پدرم با دست خالی» روایتی شاعرانه و احساسی از پدری است که با رنج و اندوه، اما با عشقی بیپایان، شعر را زیست و از دل تاریکیها باغی از رویا و معنا آفرید. این اثر تصویری از مهر، فداکاری و میراث ادبی پدرانه است.محمدرضا گلی احمدگورابی

پدرم با مهربانی، شعرهایش را سرود
از سکوت خانهمان، آواز شب را می شنود
با دلش، بیدف و بینی، بیقلم، بیسرپناه
شعر را میساخت از اندوه و از رنج و شهود
در نگاهش آسمان، در سینهاش طوفان غم
با غزلهایش در رویا برایم میگشود
او که، بیدست و زبان و چشم ها هر آن چه گفت
از دلش، در جان من با عشق هم جا مینمود
شعر او آیینهی شبهای بیفردای ماست
با غمش میسوخت او با مهر ما را میستود
شاعرانه از نگاهش واژهها جان میگرفت
هر غزل چون زخم بود، اما پر از عزم صعود
پدرم با دست خالی، شاعری را زیست کرد
در دل شبهای تارم، صبح معنارا سرود
تک همسرا:
پدرم با دست خالی، شعرهایی میسرود
از غبار رنجها، باغی پر از رویا گشود