شعر «مست طوفانم هنوز» با زبانی لطیف و استعاری، روایتگر دل عاشقی است که در طوفان نگاه یار، در بند خاموشی و در حسرت وصال، همچنان بیقرار و حیران مانده است. ترکیبی از تصاویر شاعرانه، شور عاشقانه و موسیقی درونی دل در مسیر بیسرانجام عشق.محمدرضا گلی احمدگورابی

باد در زلفت وزیده، مست طوفانم هنوز
داغ حسرت مانده بر دل، تشنهٔ آنم هنوز
هر نگاهت آتشی در جان سودا خیز من
عشق تو افسون دل شد، ساکن جانم هنوز
دوریت شب را سیهتر می کند در چشم من
ماه بیتابم که مانده در شبستانم هنوز
بوسه از لبهای شیرینت، نظر در آتشم،
خامُشی در عزلتم در بند و زندانم هنوز
سرمهٔ چشمان زیبایت چه جادو میکند
در هوایت غرقهام، مجنون و حیرانم هنوز
خاک عشقت گشته خاکستر دل دیوانهام
با امیدی مانده بر در، باز مهمانم هنوز
عشق اگر فرمان دهد، من از پیات ره میزنم
چون غبار جادهای من بی سرانجامم هنوز
تک همسرا:
در هوای چشم تو، جان را به طوفان میزنم
بیقرار و بیپناه، با عشق پنهان میزنم