غزل«سرود فتح قلبت»شعری عاشقانه و عارفانه با زبانی پرشور و استعارههای فلسفی؛ شعری که از یعقوب و یوسف تا باغ ممنوعه، عشق را به تصویر میکشد. مناسب برای دوستداران شعر سپید، غزل مدرن و ادبیات عاشقانه فارسی.» محمدرضا گلی احمدگورابی

مگیر از خستهجانان آتش سرخ چراغت را
بده بر جان من ای مه، بهای بوسه هایت را
بزن بر طبل دیوانی، رها کن عقل و هوشت را
که باید عشق بنویسد سرانجام نگاهت را
دل من میتپد هر دم چو مرغی در قفس مانده
تو هم تغییر ده ای جان، مسیر راه و چاهت را
بچین از باغ ممنوعه، ثمرهای نهان امشب
بخوان از چشم من یارا، گناه بیگناهت را
من آن یعقوب غمگینم، تویی یوسف به زندانم
به دست باد بسپارم ردای پادشاهت را
به خون خویش بنویسم سرود فتح قلبت را
اگر فرمان دهی آخر کشم بار سپاهت را
تو ای مه نازنینم باش، بهارم شو در این سرما
که میخواهم همیشه بازبینم روی ماهت را
تکهمسُرا
بده بر جان من ای عشق، تمام بیپناهت را
که میخواهم بگیرم باز، به آغوشم گناهت را
تعریف«تکهمسُرا»
یک قطعه ی کوتاه، مستقل، اما همنوا با یک شعر یا اثر اصلی. مثل یک بند، یک تصویر، یا یک جملهی شاعرانه که با شعر اصلی همحس است، ولی خودش هم میتواند بهتنهایی بدرخشد.