شعر «راهی که باد میرود» با زبانی لطیف و استعاری، تصویری از رفتن بیادعا، عشق بیپایان و آرامش در دل هستی را ترسیم میکند. قاصدک، نسیم و خواب زمین نمادهایی از سفر درونی و فلسفی انساناند.محمدرضا گلی احمدگورابی

از دل خاکستر خاموش، آهی میرود
قاصدک در باد، بیپروا، به راهی میرود
نه امیدی بسته بر برگشت خود، نه ادعا
دل به مهری بسته و با هر نگاهی میرود
زخم میبیند، نمیگوید، ولی لب بسته نیست
چون نسیمی ساده از دیروز گاهی میرود
هر که پرسید از کجایی؟ گفت: از خواب زمین
هر که پرسید از کجا؟ گفتم به راهی میرود
زندگی یعنی همین رفتن، همین آرام دور
هر که عاشق شد، به خود با غمگساری میرود
تک همسرا:
در دل شب، بیصدا، رؤیای ماهی میرود
با دلِ تنها، به سوی بیپناهی میرود