«شعری عاشقانه و فلسفی دربارهی رویش بهار از نگاه معشوق، لبخندی که شب تاریک را میشکند و آرامشی جاودان از وصل را به جان شاعر هدیه میدهد.» محمدرضا گلی احمدگورابی

بهار از چشم تو در باغ های خسته جان گیرد
شکوفه بر لبانَت عطر عشق جاودان گیرد
شب تاریک من با صبح لبخندت فرو ریزد
چراغی از نگاهت روشنی در آسمان گیرد
نسیم بوسههایت میوزد بر دشت تنهایی
و هر ذره ز خاکم رنگِ خورشیدِ جوان گیرد
به شوق دستهایت رود خون در رگ روان گردد
دل سرگشتهی من در حضورت ارمغان گیرد
اگر دیروز، غم در سینهام طوفان به پا میکرد
کنون آرامشی شیرین ز وصل تو توان گیرد