«شعر باران بیپایان» اثری است عاشقانه و فلسفی با تصویرسازیهای عمیق از شب، اندوه، عشق پنهان و زمزمههای خاموش. این قطعه با زبان نمادین و موسیقی درونی، تجربهای شاعرانه از تنهایی و بیداری را به تصویر میکشد. مناسب برای علاقهمندان به شعر سپید، شعر نو و ادبیات معناگرا.محمدرضا گلی احمدگورابی

آن بغض شب خاموش، از دیده روان افتاد
هر لحظه صدایت هم، در سایه نهان افتاد
خورشید نظر دارد، بر ساحل بیپایان
چون موج پریشان شد، در باده فغان افتاد
در خلوت شب گم شد، آن زمزمهی بیتاب
چون سایه به شب پیچید، از عشق نشان افتاد
هر چشم معما شد، در سوزش بیداری
چون زخمهی اندوهی، بر نغمهی جان افتاد
دل در تب اندیشه، چون شمع شبان سوزد
در خلوت بیپایان، آواز زمان افتاد
از پنجرهی خاموش، مهتاب گذر میکرد
بر سایهی اندوهت، رنگین گمان افتاد
تکهمسُرا
در سایهی شب، عشق، چون نغمهی پنهان شد
بر زخمهی اندوهم، دل بیخبر از جان شد
تعریف«تکهمسُرا»
یک قطعه ی کوتاه، مستقل، اما همنوا با یک شعر یا اثر اصلی. مثل یک بند، یک تصویر، یا یک جملهی شاعرانه که با شعر اصلی همحس است، ولی خودش هم میتواند بهتنهایی بدرخشد.