شعر «آتش پنهان» با زبانی استعاری و موسیقی درونی، روایتگر کشمکشهای عاشقانه، سکوتهای پرخروش و تمنای نوری در دل تاریکی است. این غزل با تصاویر شاعرانه و لحن فلسفی، مخاطب را به سفری در آیینههای بیتاب و شعلههای خاموش میبرد.محمدرضا گلی احمدگورابی

نگاهم غرقِ رؤیایی، ولی در بند میمانم
چرا در شعلهی هستی ترا خاموش می دانم؟
به شب با ماه میگویم، که از آیینه بگریزم
چرا در چشمِ بیتابت امیدی را نمی خوانم؟
تو دریا بودی و جاری، منم موجی که بیتاب است
تو هم با باد میرقصی و من با عشق خندانم؟
به خاک افتادهای دیدم، که که دستانش کمی سرد است
تو با نوری که در راهی،ومن از تیغ لرزانم؟
به این آیینه ها بنگر، که نقشِ ما چه خواهد شد
چرا خورشیدخاموش وچرا در سایه میمانم؟
ترا در اشک میجویم، صدایت در نمیآید
تو از خشمم چه میدانی، غرورت را نمی خواهم
«تکهمسُرا»
درونم آتشی خاموش، ولی با عشق میسوزم
چرا در چشمِ بینورت، نگاهت را نمیخوانم؟
تعریف«تکهمسُرا»
یک قطعه ی کوتاه، مستقل، اما همنوا با یک شعر یا اثر اصلی.مثل یک بند، یک تصویر، یا یک جملهی شاعرانه که با شعر اصلی همحس است، ولی خودش هم میتواند بهتنهایی بدرخشد