غزلی عاشقانه و فلسفی درباره معنای عشق؛ از شعله در دل شب و گذر از طوفانها تا رسیدن به عطر ناب گیلان. شعری سرشار از تصویرسازیهای شاعرانه، امید و ستایش حضور یار. مناسب برای دوستداران ادبیات کلاسیک و عاشقانههای عمیق فارسی. محمدرضا گلی احمدگورابی

عشق یعنی در دل شب، شعله در جان داشتن
با نگاهی خسته حالی زار و نالان داشتن
در مسیر بی سرانجام و دلی بیسرپناه
مثل ابری، از تپشها، رد طوفان داشتن
باز هم در جمعهها و بیخبر، بیهمنفس
در دل محراب دل، شور هزاران داشتن
تا که در آیینهی جان، نقش رویت نقش بست
با دلی بیتاب، سودای پریشان داشتن
در هجوم تیر و تردید و قرار بی قرار
با نگاهی ژرف، روی خوب و تابان داشتن
عطر جانت را چه نسبت با دکانِ عطرها؟
در نسیم صبح، عطر ناب گیلان داشتن
این حکایت را به خطی از طلا باید نوشت
در دل افسرده، بزم کاخ شاهان داشتن