«شهر بیخبر از درد» قطعهای شاعرانه از محمدرضا گلی احمد گورابی است که با زبانی صریح و موسیقی درونی، به روایت رنجهای انسانی، بیپاسخی عشق، و بیگانگی در جهان مدرن میپردازد. این شعر با تصویرهایی از سکوت، دیوار، زخم و تاریخ، مخاطب را به تأملی عمیق دربارهی تنهایی و حقیقت درونی انسان دعوت میکند. مناسب برای علاقهمندان به شعر اجتماعی، ادبیات معاصر، و روایتهای فلسفی با زبان شاعرانه.

از صدای خستهی من، هیچ کس بیدار نیست
شهر میخندد چرا با غصه ی من یار نیست
عشق را فریاد کردم، روی دیوار زمان
بر تنم زخمیست اما زخمها دوَار نیست
با تو گفتم از جنون، از ترس فرداهای دور
تو سکوتت را شکستی، پاسخی در کار نیست
در نگاهت قرنها تاریخ بنبست است، لیک
دستهای بیکس من آجر دیوار نیست
زخم خوردم از دروغ، از خوابهای بیهدف
مرهمم شعری پریشان جز غم بسیار نیست
«تکهمسُرا:
از صدای خستهی من، هیچ کس بیدار نیست
شهر در خواب خودش، با دل من یار نیست
تعریف«تکهمسُرا»
یک قطعه ی کوتاه، مستقل، اما همنوا با یک شعر یا اثر اصلی. مثل یک بند، یک تصویر، یا یک جملهی شاعرانه که با شعر اصلی همحس است، ولی خودش هم میتواند بهتنهایی بدرخشد.