شعر «چنگیز در آیینه شمس» غزلی است از دکتر رحمان کاظمی که با تلفیق استعاره های تاریخی، روانی و اسطوره ای، تصویری از خاورمیانه ی خونریز، نگاه چنگیزی، و آیینه ی جان را ترسیم میکند. این شعر با زبان چندلایه، نقدی بر خشونت، زیبایی، و اسطوره سازی در بستر زمان است. مناسب برای علاقه مندان به شعر معاصر فارسی، فرم های نو، و تحلیلهای ادبی.

شهریور چشمت اگر آغاز پاییز است
رد نگاهت امتداد گام چنگیز است
شادی بپاشان در دهان ابر آبستن
بادی که پیدا گشته از اندوه لبریز است
خاورمیانه جای بوسیدن نخواهد بود
وقتی تمام نهرها از چشمه خونریز است
هرجا که سنگی دیده ام با پای لنگی بود
هرجا که پای لنگ سنگ نیزه ها تیز است
با سبزه ی نوخواسته فرمان بنشین بود
با سبزه خوابیده فرمان بپا خیز است
بر جامهای تشنه داغ سنگ و شیشه
با جامهای دلشکسته، های.. می ریز است
لختی بچرخان، زندگی آیین یکرنگی ست
آیینه جان چشم تمام سنگ ها هیز است
ما با تمام سادگی اسطوره می سازیم
اسطوره چنگیزخان هم شمس تبریزست

«ت