ویرگول
ورودثبت نام
محمدرضا گلی احمد گورابی
محمدرضا گلی احمد گورابیمتولد ۱۳۴۶رشت /
محمدرضا گلی احمد گورابی
محمدرضا گلی احمد گورابی
خواندن ۱ دقیقه·۱ سال پیش

شعر عاشقانه «محرابِ خواب‌های سوخته»

شعر کلاسیک «محرابِ خواب‌های سوخته» با زبانی عاشقانه و استعاره‌های پرشور، دل بی‌قرار انسانی را در مواجهه با شب، جنون، و تمنای درمان روایت می‌کند. مناسب برای علاقه‌مندان به شعر فارسی، ادبیات عاشقانه، و تصویرسازی‌های ذهنی. محمدرضا گلی احمد گورابی

شعر عاشقانه «محرابِ خواب‌های سوخته» محمدرضا گلی احمدگورابی

دل به آتش می‌سپارم تا بسوزد خواب را

شعله‌ای باید که افروزد خَم محراب را

در تماشای جنونم، سایه‌ای افتاده است

از شبم مهجورتر سازد دل بی تاب را

چشمِ من از هر ستاره، زخمی از شب خورده است

وقت آن شد تا بسوزانم طلسم ناب را

ای طبیب خسته‌دل، از نسخه‌ات؟ درمان چه شد؟

باده‌ای خوش‌تر کند درمانِ این بی‌تاب را

نقشِ تو بر دل کشید آن خامه ی گیسوت، لیک

مورها پنهان کنند از باد، شهد ناب را

دل به آغوش شبانگه داده ام شاید که او

بوسه‌ بارانی کند این سینه‌ی بی‌خواب را

در دلِ آیینه‌ها جز نقشِ او پیدا نشد

هر که زد دستی به دل، دید آن رخِ مهتاب را

«تک‌همسُرا»

دل به آتش داده‌ام تا روشنی پیدا شود

شاید امشب بوسه‌ی بارانی‌ام معنا شود

تعریف«تک‌همسُرا»

یک قطعه‌ ی کوتاه، مستقل، اما هم‌نوا با یک شعر یا اثر اصلی.

مثل یک بند، یک تصویر، یا یک جمله‌ی شاعرانه که با شعر اصلی هم‌حس است، ولی خودش هم می‌تواند به‌تنهایی بدرخشد.

شعر
۴
۰
محمدرضا گلی احمد گورابی
محمدرضا گلی احمد گورابی
متولد ۱۳۴۶رشت /
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید