«کوهها بغض کردهاند» شعری سپید که با تصویرسازیهای خیالانگیز و ساختار نوآورانه، روایت شاعرانهای از سکوت، درد ارائه میدهد. مناسب برای علاقهمندان به شعر معاصر، نقد اجتماعی و فرمگرایی ادبی.محمدرضا گلی احمدگورابی

شعر سپید: کوهها بغض کردهاند،محمدرضا گلی احمدگورابی
شعر سپید | کوهها بغض کردهاند
کوهها
با گلوی سنگیشان
سکوت را میبلعند
تا صدای نانخواهیِ دهانهای بیصدا
در درهها پژواک نشود.
درختی در باد
نامهای از خاک میخواند
که با جوهرِ اشک نوشته شده
و امضایش
ردِ پایِ کودکیست
که هرگز به مدرسه نرسید.
آسمان،
با چشمهای کبودش
به زمین نگاه میکند
مثل مادری
که فرزندش را
در خوابِ گرسنگی جا گذاشته.
و شعر،
تنها پناهِ واژههاییست
که از ترسِ معنا
به استعاره پناه بردهاند.
کوهها بغض کردهاند
نه از باران
بلکه از بارِ غم
که سالهاست
بر شانههایشان سنگینی میکند.
تکهمسُرا :
کوهها بغض کردهاند، چون صدای غمشان در گلوی سنگ مانده است.
تعریف تکهمسُرا :
یعنی یک قطعه ی کوتاه، مستقل، اما همنوا با یک شعر یا اثر اصلی.
مثل یک بند، یک تصویر، یا یک جملهی شاعرانه که با شعر اصلی همحس است، ولی خودش هم میتواند بهتنهایی بدرخشد.