شعر سپید «پاییز، در خوابِ هزار آینه» با ترکیبی خاص، پاییز را به سفری چندلایه در ناخودآگاه، اجتماع و عرفان بدل میکند.محمدرض گلی احمدگورابی

شعر سپید : «پاییز، در خوابِ هزار آینه»
پاییز،
با جیبهایی پر از برگهای سوخته
و سکههای زمستانی اش،
از کوچههایی گذشت
که نامشان را باد خورده بود
درختان،
شاخههایشان را چون
خطوط کف دست پیرمردی
به آسمان بیپاسخ نشان میدادند
و کلاغها،
روی سیمهای برق،
نتهای یک سرود فراموششده را
تمرین میکردند
در حیاطی که دیوارهایش
از نم سالیان خمیده ،
بچه گربه ای با سایهاش
بازی می کرد
و باد،
نامههای نانوشته را
به رودخانهای میبرد
که آبش از خاطره ساخته شده بود
ماه،
در حوض ترکخورده افتاده بود
و ماهیها،
به جای آب،
خوابِ باران را نفس میکشیدند
همانطور که عارفان،
در بیابان،
آب را از نامش مینوشند
«تکهمسُرا»
پاییز،
برگهایش را
در جیبِ باد گذاشت
و بیصدا
از کوچه گذشت
تعریف«تکهمسُرا»
یک قطعه ی کوتاه، مستقل، اما همنوا با یک شعر یا اثر اصلی.
مثل یک بند، یک تصویر، یا یک جملهی شاعرانه که با شعر اصلی همحس است، ولی خودش هم میتواند بهتنهایی بدرخشد.
---