شعر سپید «نامها در بادِ بیپناه» تجربهی گمگشتگی زمان، حافظه و هویت را در قالبی نو و چندلایه بازتاب میدهد. محمدرضا گلی احمد گورابی

باد آمد
نه برای بردن،
بلکه برای بینام کردنِ نامها
خانهها
بر استخوانِ خاطره ایستاده بودند
بیآنکه دیروزی
در پنجرهای نفس بکشد
چشمهای شهر
در قابهای شکسته
به انحنایِ نبودِ تصویر خیره ماندند
پرچمها
در میدانِ بیصدا لرزیدند
و سرنوشت
در حنجرهی خاموشِ تاریخ
خواب دید
باران
بر سقفهای بیخواب کوبید
اما هیچ دستی
چتر را نبست
نه از ترس،
بلکه از فراموشی
دیروز
در حاشیهی نامهای
که هرگز نوشته نشد
جا مانده بود
فردا
در انتهای داستان
نه گم شد،
بلکه خود را انکار کرد
رودخانه
نامها را با خود برد
اما واژهها
در گلوی آب
حل شدند
جادهها
پاییز را عبور دادند
و مسافران
در ایستگاهِ بهار
به خواب رفتند
ساعتها
زمان را ورق زدند
اما عقربهها
در حاشیهی صفحه
محو شدند
خورشید
بر دیوارهای سوخته ایستاد
و باد
داستانها را
نه به غروب،
بلکه به بیزمانی برد
«تکهمسُرا» :«نامها در بادِ بیپناه»
نامها را باد برد ، اما صدای تو ،در حاشیهی سکوت جا ماند
تعریف«تکهمسُرا» :
یک قطعه ی کوتاه، مستقل، اما همنوا با یک شعر یا اثر اصلی.
مثل یک بند، یک تصویر، یا یک جملهی شاعرانه که با شعر اصلی همحس است، ولی خودش هم میتواند بهتنهایی بدرخشد.