شعر سپید «مهربانی، نام دیگرِ بیمرزی» تجربهای شاعرانه از مفهوم مهربانی در جهان بیمرز انسانهاست. مناسب برای علاقهمندان به شعر نو و فرمهای نوین ادبی.از محمدرضا گلی احمدگورابی

شعر سپید «مهربانی، نام دیگرِ بیمرزی» از محمدرضا گلی احمدگورابی
شعر سپید: «مهربانی، نام دیگرِ بیمرزی»
درختی در من نفس میکشد
با برگهایی
از خاطراتِ کسانی که هرگز ندیدمشان
و ریشههایی
که به مهربانی بندند،
نه به خاک
ابرها،
گاهی گریه میکنند
نه از غم،
بلکه از دلتنگیِ لمس نشدن
در ایستگاهِ بیزمانی
قطاری میگذرد
که مقصدش «آغوش محبت» است
من،
با زبانی که از واژهها فرار کرده
به تو فکر میکنم
نه به نامت،
بلکه به نوری که از چشمانت
به جهان نشت میکند
و جهان،
با تمام بیرحمیاش
در برابر یک لبخند،
بیدفاع میماند
«تکهمسُرا»
«در من، مهربانی نفس میکشد؛ بینیاز از نام، بینیاز از مرز.»
تعریف«تکهمسُرا»
یک قطعه ی کوتاه، مستقل، اما همنوا با یک شعر یا اثر اصلی.
مثل یک بند، یک تصویر، یا یک جملهی شاعرانه که با شعر اصلی همحس است، ولی خودش هم میتواند بهتنهایی بدرخشد.