شعر سپید «ماه در آینهی زخم» خسوف ماه خونین را به تجربهای درونی و جمعی تبدیل میکند؛ سفری از ناخودآگاه تا آگاهی، از زخم تا دعا.

«ماه در آینهی زخم»
ماه،
در آینهی زخم ایستاد
و انعکاسش
چون سکهای خونین
در کفِ شب افتاد.
شهر،
با دهانِ بازِ پنجرهها
هوای تبآلودِ رویا را بلعید
و کوچهها،
ردّ نفسِ کودکی را
که با سایهاش قهر کرده بود،
گم کردند.
مادر،
در پناهِ دعا
به گرههای کورِ تاریخ دست کشید
و اشکهایش
بر شانهی برجها
چون پرچمی سرخ
آویخت.
خونِ ماه
از بامها چکید
و ستارهها،
چون پرندگانِ مهاجر،
راهِ زمین را فراموش کردند.
«تکهمسُرا»
ماه،
در خونِ خودش غرق شد
و شب،
نامِ مرا
در دفترِ خاموشِ آسمان
خط زد. : «ماه در آینهی زخم»
تعریف«تکهمسُرا»
یک قطعه ی کوتاه، مستقل، اما همنوا با یک شعر یا اثر اصلی.
مثل یک بند، یک تصویر، یا یک جملهی شاعرانه که با شعر اصلی همحس است، ولی خودش هم میتواند بهتنهایی بدرخشد.