شعری موجحسی که لبخند روی ماسک را به نمادی از پنهانکاری احساسی و فاصلههای انسانی بدل میکند.محمدرضا گلی احمدگورابی
ماسک
لبخندم را
در خود نگه داشت
چشمهایم
حقیقت را
به آرامی فاش کردند
هوا
بوی فاصله میداد