«شانههای خسته شعر» شعری سپید است که با تصویرسازیهای خیالانگیز و ساختار نوآورانه، تجربهای متفاوت از شعر ارائه میدهد. مناسب برای علاقهمندان به نقد ادبی، فرمگرایی و نوآوری در شعر.ازمحمدرضا گلی احمدگورابی

شعر
با شانههای استخوانِ رؤیا
بر دوشِ شب میافتد
بیآنکه کسی
وزنِ گریهاش را بفهمد.
در من
واژهای خسته
از عبور بیپایان استعاره
در کوچههای بینام معنا
به دنبال تو میگردد—
نبودهای
اما
همیشه
بین دو مصرع
نفس زدهای.
شانهها
برای افتادنِ بیصداست
نه حملِ بارِ روزمرگی—
در آغوش واژههایی
که از خوابِ تو
بیدار نمیشوند.
زخمِ بیمرهمیست شعر
که با لبخندت
دردی تازه
اختراع میکند.
تکهمسُرا : شانههای خسته شعر
شعر، شانهایست که رؤیا را بیآنکه بداند، تا انتهای شب حمل میکند.
تعریف تکهمسُرا:
یک قطعه ی کوتاه، مستقل، اما همنوا با یک شعر یا اثر اصلی.
مثل یک بند، یک تصویر، یا یک جملهی شاعرانه که با شعر اصلی همحس است، ولی خودش هم میتواند بهتنهایی بدرخشد.