شعر سپید «رنگهای خاموش؛ سمفونی نادیده در بوم جهان» در فرم فراپدیدارگرایی بیکران، روایت حضور نادیده، سکوتِ معنا و لمس ناشناخته را بازآفرینی میکند.تمحمدرضا گلی احمد گورابی

در قلمرویی
که رنگها خاموشاند،
خطوط،
بیصدا
داستانهای ناتمام را مینگارند.
نور و سایه،
در نبردی بیانتها،
نه برای پیروزی،
که برای زایشِ معنا
به هم میپیچند.
هر حرکت،
زمزمهایست
از حیاتی پنهان،
که در سکوت،
خود را آشکار میکند.
درختان،
در سکوتِ خود،
رازهایی را
در شاخههایشان
نهان کردهاند.
زمین،
بومیست بیکران،
که هر گام،
نقشیست
بر حافظهی هستی.
رنگهایی که دیده نمیشوند،
اما حضورشان
در هر گوشه
چون نفسِ ناپیدا
جاریست.
جهان،
سمفونیایست از سکوت،
که در هر نوت،
هزاران معنا
میتپد.
چشمها،
به دنبال چیزی مینگرند
که در بیکرانگی
پنهان است.
و دستها،
همچنان
به دنبال لمس چیزیاند
که نمیشناسند،
اما میدانند
که هست.
«تکهمسُرا»
رنگ،
در خاموشیاش، پرصداترین حضور جهان است.
تعریف«تکهمسُرا»
یک قطعه ی کوتاه، مستقل، اما همنوا با یک شعر یا اثر اصلی.مثل یک بند، یک تصویر، یا یک جملهی شاعرانه که با شعر اصلی همحس است، ولی خودش هم میتواند بهتنهایی بدرخشد